مىشد ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و خديجه عليها السّلام او را بسيار احترام مىكردند . رسول اللّه هرگاه به مدينه مىرفت ، براى او هديه‌اى مىبرد تا اينكه بعد از فتح خيبر وفات يافت . در كتاب سيرة مغلطان « 1 » چنين آمده است : كنيز ابى لهب در سال هفتم هجرت وفات يافت چون‌كه خبر وفات او به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رسيد ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دربارهء پسر او ، مسروح ، سؤال نمود ، گفته شد : مرده است . پيامبر از خويشان او پرسيد ، جواب داده شد : خويشاوندى براى او باقى نمانده است ؛ اين مطلب را ابو عمرو گفت . قبل از پيامبر ، حمزه عموى پيامبر نيز از پستان او شير نوشيد و بعد از حمزه ، ابا سلمة بن عبد الاسد مخزومى را شير نوشاند . « 2 » ابو نعيم « 3 » مىگويد : كسى از اسلام آوردن آن زن و كنيز ابى لهب آگاهى

--> ( 1 ) . علاء الدين بن مغلطاى بن قليج بن عبد اللّه البكجرى القاهرى الحنفى نسب‌دانى بود كه آگاه به فنون حديث بود و صاحب مولفات فراوانى است من‌جمله : شرح البخارى و السيرة النبوية . او در سال 761 وفات يافت . رك : الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 663 . ( 2 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 1 ، ص 149 . ( 3 ) . ابو نعيم احمد بن عبد اللّه الاصفهانى ( 336 - 430 ) جد بزرگ او ، مهران ، مسلمان شد و او را مادرش حميده دختر ابو نعيم در اصفهان به دنيا آورد . او از پدرش عبد اللّه بن احمد ( م 365 ) علم آموخت و براى پسرش از بزرگان و عالمان آن عصر از شام و بغداد و واسط و نيشابور استاد گرفت . ابو نعيم از مشايخ در سال 344 استماع نمود و سپس به سرزمين‌هاى زيادى در سال 356 سفر كرد از جمله به بغداد و كوفه و بصره و مكه و نيشابور . او مؤلفات بسيارى دارد من‌جمله حلية الاولياء ، الاربعين كه احاديث امام مهدى را در آن گرد آورد . منقبة المطهرين و مرتبة الطيبين ، ما نزل من القرآن فى امير المؤمنين . شيخ محمد تقى مجلسى از ذريه و اولاد او است . ابو نعيم در اصفهان وفات نمود و در محله درب الشيخ ابو مسعود دفن شد و بر قبرش نوشتند : « قال رسول اللّه مكتوب على ساق العرش ، لا إله الا اللّه وحده لا شريك له محمد بن عبد اللّه عبدى و رسولى ايدته بعلى بن ابى طالب . . . »